Ik heb hem zelf nog niet gelezen, maar al heel veel over gehoord. Hij staat op het lijstje :-)
Misschien een leuke moederdagtip :-)!
Voor meer info over de schrijfster en recensies over het boek:
www.patricasnel.nl
Hieronder een aardige passage uit een uitgebreid interview met de schrijfster die zelf in Singapore woont.
HET LEVEN VAN EEN EXPAT
Als je hier komt wonen leer je heel snel mensen kennen. De buitenlanders hebben natuurlijk allemaal hun familie en zekerheden achtergelaten. Er is overigens verschil tussen de buitenlanders die daar wonen. Je hebt de expats die er tijdelijk wonen en die er voor bedrijven werken die alle onkosten vergoeden. En je hebt mensen zoals Guido en ik die onze huur niet vergoed krijgen, geen pensioen, geen auto of verzekeringen. We moeten alles zelf betalen. We zijn gewoon naar een ander land verhuisd. We noemen onszelf mondiale werkers. Maar wat ik in mijn boek het meeste beschrijf is de archaïsche expat, dat is de expat Gooische vrouwen in het kwadraat, met auto, scholen, alles betaald, Hollandse Club, Hollandse vrienden, Die zitten vaak in het reservaat, meer buiten het centrum. Wij zitten in het centrum dat we voor de grap de Bijlmer noemen. Het is wel opvallend dat nationaliteiten elkaar blijven opzoeken. Als ik vanuit mijn appartement naar beneden kijk, dan zie ik bij het zwembad Japanners bij Japanners, Zweden bij Zweden, Chinezen bij Chinezen en Nederlanders bij Nederlanders. Dat doe je omdat je van alles en iedereen weg bent en je iets zoekt wat je met elkaar gemeen hebt. En bovendien weten expats dat ze op een gegeven moment toch weer het land uitgaan. Dus je contacten blijven voornamelijk beperkt tot taxichauffeurs en andere mensen uit dienstverlenende sektoren. Ik denk dat ik eigenlijk nog het meeste heb opgestoken van praatjes met taxichauffeurs. Van hen hoor je wat er onder de mensen leeft. Daar zou ik nooit achter zijn gekomen als ik in een eigen auto rond zou rijden. Maar het leven is er, net als in heel Azie, hard. In Singapore had de metro onlangs twee uur vertraging omdat er iets was uitgevallen. Meteen werd het hele management ontslagen. Ja, de stad is er van afhankelijk. Hop wegwezen. Dat is de downside van dat soort oorden.’
Klik hier voor het volledige interview. De moeite waard om te lezen.
Ook onderstaand interview geeft je wat inside info over het wonen en leven in het echte Singapore.
Patricia Snel schreef al twee thrillers voordat
ze met haar man naar Singapore verhuisde. Hier deed ze inspiratie op voor
haar derde boek, dat deze week verschijnt: De expat. Speciaal
voor de boekpresentatie vloog ze naar Nederland en sprak ze met
VrouwenThrillers.nl om over haar nieuwe boek te praten.
|
|
Je bent zelf expatvrouw, zoals je
hoofdpersonage Julia. Heb je hiervoor veel inspiratie uit je eigen leven
gehaald?
Patricia: Ik
had dit boek nooit kunnen schrijven als ik niet in Singapore had gewoond. Het
is een voorrecht de verschillende culturen, de dynamiek, de economische groei
en de reizen mee te mogen maken. De sfeer die ik probeer te scheppen, hoe het
leven daar echt is, de problemen die in relaties ontstaan door een grote
verandering, heb ik geprobeerd zo waarheidsgetrouw mogelijk te omschrijven.
Verder ben ik, net als Julia in het boek, met een zogenoemde ‘dependent pass’
Singapore binnengekomen. Best een raar gevoel, want ik heb altijd een eigen
inkomen gehad. Ik herken het afhankelijke gevoel van Julia dus wel, al is het
in mijn geval anders omdat ik nu fulltime schrijf. Wat Julia ervaart is
vooral iets wat ik om me heen hoor; hun mannen reizen voortdurend en staan naast
het harde werken, aan allerlei verleidingen bloot. Vrouwen voelen zich
eenzaam, vervelen zich, raken aan de drank. Het scheidingspercentage van
expats is ontzettend hoog. Dat is echt de schaduwzijde van het
expatleven.
De expat gaat niet alleen over het
expatleven, maar snijdt ook de schaduwzijde van Singapore aan, zoals
mensenhandel en uitbuiting. Hoe kwam je op het idee om daarover te
schrijven?
Patricia: Voor
ieder verhaal bedenk ik een decor waartegen het verhaal zich afspeelt. Ik wil
het zo waarheidsgetrouw mogelijk schetsen en daarvoor doe ik onderzoek. Zoals
ik voor Verblind mijn neus in de wiethandel heb gestoken en heb meegelopen
met jongens uit het circuit, is dit ook gebeurd met mensenhandel. Het
onderwerp ‘mensenhandel’ bedacht ik door een artikel dat ik in The Strait
Times las, de Singaporese krant. Regelmatig vallen er maids van balkons
doordat ze gevaarlijke capriolen uithalen om bijvoorbeeld ramen aan de
buitenkant te zemen. Toen ik ook nog mensen ontmoette die maids opvingen die
in Singapore door hun werkgevers mishandeld waren (geestelijk en
lichamelijk), uitgebuit werden of in de prostitutie waren beland, wist ik
zeker dat dit het thema van De expat zou worden. Liep de koningin recent nog
over het hoogpolige tapijt van Singapore, heb ik het een stukje opgetild. De
expat is een mix van het luxe expatleven en criminele activiteiten als geld
witwassen en mensenhandel. Als je het gelezen hebt, heb je toch een completer
beeld van Singapore. Maar uiteindelijk blijft het een fictief, beklemmend
verhaal.
En hoe zit het met de enge overbuurman?
Patricia: Terwijl
ik de laatste hand legde aan mijn vorige boek, De intrigant, zag ik vanaf
mijn werkkamer mijn overbuurman op zijn balkon een vrouw slaan. Hij werkte
nooit, zat veel thuis, aan de wijn in zijn riante appartement. Hoe komt die
gast aan geld? vroeg ik me af. Toen bedacht ik dat hij wel eens een crimineel
zou kunnen zijn. Met mijn verrekijker ben ik hem gaan begluren, tot hij me
betrapte en de rollen ging omdraaien. Dat was eng. Hij ís eng. Het begluurd
worden vormt een leidraad in De expat. Gelukkig is hij net verhuisd, een
goede timing: het boek is af, de buurman is weg.
Hoe is het om een expat te zijn?
Patricia: Zoals
alles heeft in het buitenland wonen voor- en nadelen, maar bovenal is expat
zijn plezierig. Zeker in Singapore, waar het expatleven toch meer een
expatleven voor dummies is. Het is er veilig, schoon, efficiënt, met weinig
criminaliteit, een goede infrastructuur, een mooie architectuur en het reizen
in Zuidoost Azië is heel gemakkelijk en interessant. Verder is het klimaat
een zegen. Iedereen leeft er buiten, de weekenden zijn hierdoor toch
minivakanties aan het zwembad of op terrassen. Verder doe je als expat
bijzondere vriendschappen op. Gelukkig, want je hebt je familie en vrienden
in Nederland toch achtergelaten. Zonder deze contacten en het reizen zou De
expat niet geschreven zijn. Ze vormen een bron van inspiratie.
Hoe kwam het expatleven op je pad?
Patricia: Mijn
geliefde solliciteerde via zijn eigen werkgever op een baan in Singapore. Het
was een snel besluit: binnen zes weken vertrokken we. We zegden onze banen
op, verhuurden ons huis; het was de snelste emigratie ooit. We hadden het er
al eerder over gehad om naar het buitenland te gaan, maar eerder was niet het
goede moment in ons leven. Singapore sprak me meteen aan: het was een goed
aanbod, het is maar twaalf uur rechtstreeks vliegen vanaf hier en dus makkelijk
te bereizen, het ligt heel centraal in Azië, dus je kunt heel Azië
ontdekken.
Heb je wel eens last van heimwee?
Patricia: Eigenlijk
niet. Ik kan wel verlangen naar onze oude boerderij, of ons houtkacheltje. En
de Nederlandse seizoenen. Maar echt heimwee, nee. Via Skype kan ik altijd met
mijn familie of vrienden praten. De eerste week in Singapore was wel heftig.
Ik was er nooit geweest, ik kende er niemand; dat realiseerde ik me pas ten
volle toen ik uit het vliegtuig stapte. Mijn geliefde was meteen twee weken
weg voor zijn werk, ik zat in mijn eentje in een hotelkamer. Maar ik zei
tegen mezelf: Pat, nu ga je naar buiten, de stad verkennen, op pad. Binnen
twee weken kende ik mensen, had ik etentjes en feestjes en een huis gevonden.
Heb je nooit spijt gehad van de
emigratie?
Patricia: Nee,
integendeel. Ik heb ontzettend veel geleerd; over de cultuur, over Azië en
Singapore zelf. Mensen in Singapore zijn zo gedreven. Ik heb er respect voor
hoe Singapore zich in veertig jaar tijd ontwikkeld heeft van moeras tot een
sterke, groeiende economie. Het heeft me ook een bepaalde nederigheid
gebracht; de manier waarop wij in Europa denken over andere werelddelen, is
niet altijd juist. Wij weten het niet beter.
Hoe ziet een typische schrijfdag uit jouw
leven eruit?
Patricia: Meestal
zit ik om 10 uur achter mijn laptop. Soms heb ik daarvoor al even gezwommen
of gesport in onze condo. Ik werk hard en stel mezelf deadlines, maar ik pak
het wel relaxt aan. Ik ga tussendoor bijvoorbeeld lunchen met een vriend of
vriendin, om er even uit te zijn. Daarna ga ik dan weer door. Het schrijven
is hier ontspannener dan in Nederland, maar ik heb hier op dit moment dan ook
geen baan ernaast, zoals ik in Nederland wel had.
Hoe lang ben je van plan in Singapore te
blijven?
Patricia: We
hebben toevallig net twee jaar bijgetekend voor ons appartement, dus we
blijven sowieso nog twee jaar in Singapore. Daarna zou ik wel weer terug naar
Nederland willen. Hoe prettig ook, het expatbestaan is een leven dat bijna
buiten de werkelijkheid is, ik wil de binding met Nederland niet kwijt.
Daarna gaan we misschien wel weer naar een ander land, ik zou bijvoorbeeld
wel naar Afrika willen.
Donderdag 7 februari sta jij centraal in Het
Mooiste Meisje van de Klas. Hoe was dat?
Patricia: Het
was erg leuk om mee te doen aan de opnames van MMVDK en met Jaap Jongbloed en
zijn professionele crew te werken. Het is ook een beloning. Ten eerste omdat
de redactie via mijn boeken bij mij terecht zijn gekomen, ten tweede omdat
het bijzonder is om zo ver in je geheugen te graven en herinneringen op te
halen over je schooltijd. Wanneer doe je dat nu? En dan nog de grappige,
ontroerende anekdotes van oud-klasgenoten, geliefden en buurmeisjes en
jongens naast de foto’s en films van vroeger en ten derde omdat het toch een
mooie exposure voor mijn boeken is.
Heb je al een idee voor een nieuw boek?
Patricia: Ik
heb zeker al een nieuw boekidee. Maar eerst wil ik het tv-format waar ik met
een Australische scriptschrijver aan werk voltooien. Het is een drama-comedy
over het expatleven. Meer verklap ik niet, maar alleen al de lol die we
hebben maakt het nu al tot een succes.
|
