 |
| Vanmorgen lekker schommelen in Gerhagen |
Zonder jas en sinds maandag ook zonder hun papa. Die is weer hard aan het werk in Singapore en wij mogen nog even genieten van het hier zijn en dat is natuurlijk nog fijner wanneer we naar buiten kunnen :-).
De regen vond Jack helemaal niet fijn...'s avonds in zijn bed kreeg ik het volgende te horen: 'Wanneer gaan we naar Singapore mama? Ik vind het saai hier! Dan kan ik ook weer in mijn eigen bed slapen'.
Zo, die opmerking kwam van de week even hard binnen. Mark was nog geen dag weg, je bent vol goede voornemens om de kinderen mooie herinneringen mee te geven en dan ineens die eerlijke kinderstem.
Ik heb het die avond even gelaten voor wat het was. Maar ondertussen dacht ik er natuurlijk wel overna. Waarom zegt hij zoiets? Jack is altijd super enthousiast als hij weet dat we weer naar EU gaan. Deze keer ook. Hij was ook super blij om iedereen weer gezien te hebben op Sem zijn verjaardag. 'Ik heb iedereen zooooo gemist mama!'. En over het eten: 'Dit is de lekkerste vla die ik ooit gegeten heb! (jep NL-se ;-) )'.
De volgende ochtend, nadat hij me vrolijk vertelde wat hij had gedroomd: dat we allemaal met het vliegtuig naar China gingen en in China gingen wonen, heb ik voorzichtig doorgevraagd, rekeninghoudend dat hij nog niet alles onder woorden kan brengen. Dat gesprekje hou ik lekker tussen ons.
Is het dan zo dat Jack zijn 'thuis', zijn echte thuis, zich nu inmiddels ook al verplaatst heeft naar Singapore? Dat het bij Sem en Charlie zo is, dat is voor ons logisch. Is het om Mark?
Het hield me toch bezig..en eigenlijk nog wel. Kinderen zijn flexibel, maar dat betekent niet dat ze te pas en te onpas 'hun knop' kunnen omzetten. Zo van: 'We zijn nu hier, dus nu heb je het hier maar het allerleukst te vinden, anders komt het misschien heel vervelend over. Dat andere telt even niet meer.'
Volgens mij (ja...ff stukje ervaringsanalyse) gaat het om tijd en ruimte. Tijd: Jack was net 3 toen we vertrokken. Over 2 maanden wordt hij 5 en zitten we er ook al 2 jaar, bijna de helft van zijn leven. Voor hem tellen die jaren volgens mij nog intensiever dan voor ons. (Ik weet nog wel dat ik als kind een jaar super lang vond duren.)
En dan ruimte: hij heeft al die tijd nieuwe ervaringen opgedaan op een andere plek dan zijn oorspronkelijke thuis. Vriendschappen opgebouwd er zich ontwikkeld en geleerd. Die dingen samen geven hem toch ook een comfortabel 'thuis'gevoel.
Je zou kunnen denken: 'Wat doe je die kinderen toch aan? Al die verwarring!'.
Maar toch kan ik het niet zo zien, hoe ik er ook over nadenk. En zeker niet omdat het anders niet 'in mijn straatje zou passen'.
Onze kinderen hebben namelijk de 'luxe' dat ze in Singapore hun plek hebben, maar toch hebben ze in EU ook hun plaats. Op beide plaatsen hebben ze mensen om zich heen die van ze houden en om hun geven. Op beide plaatsen genieten ze van het beste van wat iedereen hen aanreikt! 'Best of both worlds' heb je me vaker horen zeggen.
Hun thuis is bij Mark en mij, waar we ook zijn.. Het is aan ons om hen te leren om te gaan met al die ervaringen die zij opdoen en dat een plek te geven. Ruimte geven aan onze kinderen, wiens wereld al zoveel groter is en daarnaast hun plek daarin bevestigen. Hun wereld is groter en ze zijn ook echt groter aan het worden. We hebben het al wel eerder aangevoeld, maar het is toch anders wanneer je het ze concreet hoort zeggen..
Dus nu niet denken dat onze kinderen het hier niet naar hun zin hebben! Ik zag Jack vandaag toch ook echt genieten van alle 'nieuwe dingen': 'Kijk mama! Een koe!!', of 'Zijn we nu nog steeds in Leuven? Waarom staat daar dan 'push', dat is toch Engels? Dat moet toch in het Nederlands? Mama..mag ik nog Belgische chocola....please..?'.
Ze genieten, maar zijn onbewust toch ook bezig om dingen te plaatsen.
Wat ervaringen betreft, zal het voor hen dan ook niet vaak 'zonder..' zijn...eerder 'met'... en ja, ook ik leer daar weer van :-).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten