Hij stond al klaar...de blauwe koelbox.
De blauwe koelbox stoort misschien een beetje, maar we waren blij dat hij er stond. Gevuld met koelelementen en flesjes koud water. Gisteren hebben Mark en ik voor het eerst deelgenomen aan de Nederlandse Dodenherdenking op Kranji War Memorial Cemetery, georganiseerd door de Nederlandse ambassade, in samenwerking met de HSL en andere Nederlands sprekende leerlingen.
De opkomst was goed, ik schat rond de 150 mensen. Qua opbouw leek het veel op de herdenking in Nederland, alleen stonden we nu in de blakende zon...het was echt nog heet.
De herdenking startte om 18.00 uur met een toespraak van de ambassadeur gevolgd door een korte overdenking en gebed door een Nederlandse pater, enkele gedichten voorgedragen door Nederlands sprekende leerlingen van de HSL (Jack z'n school) en de GESS (een Duitse middelbare internationale school waar veel Nederlandse kinderen hun middelbare school doen). Vervolgens de legging van de krans, een minuut stilte, 'The last post' op trompet en ter afsluiting het Wilhelmus.
Het doet wat met je... Een mooie, goed onderhouden ereplaats...5 Muren vol met namen van de 4458 geallieerden die hier liggen, waaronder 20 Nederlanders. Uit de speech van de ambassadeur begrepen we dat deze 20 mannen niet zijn gesneuveld op het slagveld, maar dat ze in gevangenschap genomen werden door de Japanners en dat ze uiteindelijk allemaal zijn bezweken aan de bouw van de Birma spoorlijn. Kun je het je voorstellen? Gevangen genomen en in de hitte onder de meest barre omstandigheden werken aan een spoorlijn...weinig tot geen eten, niet weten wat je te wachten staat...moe, zwak, op...ver weg van je eigen land...allemaal voor de vrijheid.
 |
| Gedeelte van de namenlijst... |
Wij stonden er gisteren bewust bij stil. De overdenkingen waren goed, je pikt er altijd iets van op.
Voor deze jongens was het 'normaal' te vechten voor hun vaderland..
Hoe zijn wij nu? Zouden wij letterlijk ons leven willen geven voor de vrijheid?
(Ik ben geen preker, maar onbewust trok ik gelijk de parallel naar alles waar we bij stil staan als we onderweg zijn naar Pasen: gevangenschap, het lijden, jezelf geven voor onze Vrijheid, ons Vaderland.)
En dan natuurlijk ook de ook de vraag: hebben we er samen iets van geleerd?
De pater sprak over hoe blij de mensen waren toen Nederland werd bevrijd! Dansende mensen op straat, allemaal eensgezind! Samen werken, samen Nederland opnieuw opbouwen of hoe ze het toen noemden: 'Nederland zal herrijzen!'. Wat een verwachtingen! Het is anders gegaan dan ze verwacht hadden.. Nederland is opgebouwd, maar niet herrezen (vooral niet geestelijk), het samen-zijn-gevoel veranderde al snel, de eensgezindheid is politiek gezien ver te zoeken..en samen eensgezind..?
De tijden zijn nu anders en zullen blijven veranderen.
Als je in dat perspectief terug denkt aan al die jonge jongens en mannen, aan iedereen die zich heeft ingezet, waarschijnlijk zonder zichzelf al te veel vragen te stellen.. want 'je deed gewoon wat je moest doen', aan alle slachtoffers..dan kan ik echt alleen maar tot 1 conclusie komen:
Dankbaar voor deze mensen, voor hun strijd voor onze vrijheid!
